Allt að fara til helvítis, enn eina ferðina
Frændi okkar frá Danmörku, Björn Lomborg, fór á myndina the day after tomorrow og var ekki hrifinn (nema af brellunum). Það sem honum fannst mest athugavert á ekki að koma á óvart: myndin ýkir upp hættuna á global warming dæminu all svakalega og aðstandendur myndarinnar vilja nota hana sem áráðurstæki fyrir lagasetningum sem eiga að draga úr gróðurhúsaráhrifunum.

Hvað er að því, munu margir spyrja. Er ekki gott að vernda umhverfið og þurfum við aumur almúginn smá hjálp við það. Gefum frænda vorum orðið:

If politicians were to snap to attention, what would be achieved? Implementing the Kyoto agreement on climate change would cost at least $150 billion each year, yet would merely postpone global warming for six years by 2100. The family in Bangladesh who will get flooded will have an extra six years to move.

Even if the movie's creators are right – and the scientists are wrong – and the Gulf Stream does collapse within a decade, then Kyoto would have made no difference.

For the cost of implementing Kyoto in just one year, we could permanently provide clean drinking water and sanitation to everyone on the planet. Yet it is unlikely that Emmerich will cast Brad Pitt creating sewerage systems in Kenya for his next glamorous movie. Nor is he likely to tell us the tale of governments investing in malarial vaccines or global conferences removing trade barriers. Bjorn Lomborg: Entertaining discredited ideas of a climatic catastrophe. The Australian

Sem sagt, að því gefnu að kenningasmiðir hafi rétt fyrir sér, að því gefnu að á næstu 100 árum verði ekki nein meiriháttar eldgos (sem valda global cooling) og að því gefnu að stjórnvaldsaðgerðirnar nái markmiðum sínum, þá munu þessar aðgerðir fresta hækkun hitastigs um 6 ár á hverjum 100 árum.

Allt þetta fyrir árlegan kostnað sem er sambærilegur þjóðarframleiðslu lítils lands í norður evrópu sem Lomborg ætti að þekkja til.

Það er svo auðvelt að berjast fyrir einhverju sem einhver sér, og ef það er ekki nógu ljóst er gerð 100 miljóna bíómynd til að styðja sitt mál. Það sem menn ekki sjá eru fyrirtækin sem fara á hausinn í framtíðnni vegna þessara gjalda. Menn sjá ekki minkandi markaði sem þróunarlönd þurfa til að bjarga sér úr fátækt. Menn sjá ekki börn deyja úr malaríu eða öðrum fyrirbyggjanlegum sjúkdómum vegna ofuráhuga vesturlanda á ólæknanlegu og ósannanlegu vandamáli þar sem menn beita meðölum sem hafa aldalanga sögu um að hafa ekki náð markmiðum sínum.
- posted by William Sutton @ 20:00